زیست شناسی جوان

هالوفیل ها نوعی دیگر از آرکی باکترها هستند که در محیط های افراطی زندگی می کنند. اسم این نوع باکتری ها از معادل یونانی آن یعنی نمک دوست گرفته شده است. هالوفیل ها را می توان در هر جایی که غلظت نمکش ۵ برابر آب اقیانوس ها باشد به عنوان مثال در دریاچه نمک یوتا (یکی از ایالت های آمریکا) و دریای مرده یافت.

هالوفیل ها از این جهت منحصر به فرد تلقی می شوند که قادرند در آب هایی با شوری ۱۵ تا ۲۰ درصد به زندگی خود ادامه دهند. هالوفیل ها نیز خود به دو گروه میانه رو و افراطی تقسیم می شوند. هالوفیل های میانه رو می توانند در آب های ۱۵ تا ۲۰ درصد شوری زندگی کنند ولی این در حالی است که نوع افراطی آنها در در آب هایی با شوری حدود ۳۶ درصد هم یافت می شوند.

همان طور که می دانید وقتی سلولی در محیط غلیظ قرار می گیرد به دلیل هیپرتونیک بودن محیط و هیپوتونیک بودن سیتوپلاسم، این اختلاف غلظت سبب می شود که سلول سیتوپلاسم خود را از دست داده و می میرد. اکنون این سوال پیش می آید که این باکتری ها چگونه در این درجه شوری زنده می مانند؟ آنها برای جلوگیری کردن از خروج مواد داخلیشان دو استراتژی را به کار می گیرند و برای این کار مقداری انرژی مصرف می کنند. اول اینکه هالوفیل ها با متراکم کردن مولکول های زیستی که خود سنتز کرده اند و یا از محیط گرفته اند در سیتوپلاسم غلظت درون خود را با محیط برابر می کنند. و دوم اینکه آنها از نفوذ پذیری انتخابی یون پتاسیم ( ⁺K ) به داخل سیتوپلاسم سعی می کنند که خود را با محیط سازگار کنند.

هالوفیل ها هتروتروف و هوازی بوده و انرژی خود را از محیط بدست می آورند.

منبع: http://en.wikipedia.org/wiki/Halophile

ترجمه شده و با کمی تصرف